Doordeweekse Desillusies
Een reguliere donderdag zo op het eerste oog. Niks vreemds, een standaard werkdag.
De dag openen met ijsbloemen op de ruiten en Giel op de radio. Nog een beetje slaperig van de brakke avond daarvoor, maar toch gesterkt door de aanwezigheid van de comfortabele sleur van het dagelijkse leven. Ook het aanbreken van het middag uur even later,verstoort mijn lekker voortkabbelende dag niet.
Juist daarom voel ik mij nu zo machteloos. Nu ik er aan terugdenk, in de stilte van mijn lege woning. Zo onverwachts en zo onaangekondigd.
Mijn overtuigingen, mijn geloof, mijn waarheid.
In één klap zijn de bouwstenen van mijn idyllische bestaan gedecimeerd tot de kleine stofdeeltjes die je op zomerse dagen ziet dansen op de lichtstralen die binnenvallen door de kier in het gordijn voor de heldere ruit..
Op het eind van deze doordeweekse middag, raap ik met pijn in mijn hart de scherven op van mijn in duizend stukken gebroken (des)illusie .
Het begon zomaar vanuit het niets. Poef! Alsof het er gewoon ineens was.
Geen waarschuwing, geen voorbereiding. Niemand die je troost en vertelt dat alles goed komt. Geen nawoord in een zenuwtergend boek, dat je gerust stelt en met een komische noot laat weten dat het slechts fictie betreft.
Niets van dit alles.
Neen, het begon voorzichtig.
Als een muisje die zijn kopje voorzichtig uit zijn zorgvuldig verscholen holletje steekt, bang voor de leeuw in het gras, bang voor de arend in de lucht. Eenzaam, onbetekenend.
Met kloppend hart verlaat het muisje in eerste instantie zijn holletje, om al snel te ontdekken dat het door niets of niemand wordt tegengehouden. De leeuw druk bezig met het temmen van de woeste vlakte, de arend afgeleid door geschitter in de verte.
Niet langer eenzaam, niet langer onbetekenend. Gesterkt door de afwezigheid van de noodzakelijke beperkende en controlerende factor, begint het muisje zich te vermenigvuldigen en te verspreiden tot ze een niet te stoppen kracht is. Pas te laat ontdek ik het verwoestende effect.
Mijn akkers van dromen, hoop en verwachtingen kaalgevreten door een plaag van muizen.
En het eerste muisje. Het muisje is zich van geen kwaad bewust. Die wil alleen goed doen.
Jarenlang opgevoed in mijn eigen veilige beschermde wereldje.
Het was zo normaal dat je bijna niet anders kunt, dan geloven. Alles toont je tenslotte hetzelfde beeld. Televisie, tijdschriften, films en internet. Ja zelfs, zelfs je vrienden vertellen het. Waar je ook kijkt, altijd wordt je het zelfde plaatje voorgelogen. Idyllisch, puur en vol van reine schoonheid. Anders dan zo, kon het toch niet zijn!
Langzaamaan merk je dat de utopie je werkelijkheid wordt. Hoe verwrongen weet je nu!
Natuurlijk hoor je wel eens verhalen. Altijd via-via en van andere mensen. Nooit direct in jouw omgeving. Fabeltjes zijn het! Het kan niet anders.
Door je jeugdigheid, je enthousiasme en vreugde van het moment getooid met een roze bril. Je hoofd in de wolken en dus niet in staat om dat te zien wat recht voor je staat. Het door je handen laten glijden, zonder er stil bij te blijven staan. Als een kind zo blij met het cadeautje, dat je geen moment stilstond bij de onheilspellende verpakking.
Nu weet je dat het te mooi was om waar te zijn. Wakker geschud op de meest confronterende manier die iemand zich kan voorstellen, mijn volledig wereld op z’n kop.
Dat wat ik dacht dat een sprookje was, blijkt de waarheid. Mijn waarheid echter, blijkt een sprookje!
Jarenlang geïndoctrineerd, geïndoctrineerd door de hun! Eén grote farce blijkt het te zijn.
Zwart, zwart, zwart. Niets anders dan zwart. Overal waar je kijkt, overal om me heen.
Links en rechts duikt het fenomeen op, bijna als paddestoelen uit de grond.
Ineens is het er. Zonder dat je er erg in hebt. Overal.
Niemand jubelt. Ik niet, zij niet.
Eerst snapte ik het niet. Logisch, weet ik achteraf. Je wilt het niet geloven als je het nieuws hoort. Nu ik zwijgend achter mijn scherm zit, mijn gedachte probeer te ordenen en de wanhoop voel groeien, schuif ik voorzichtig de scherven van mijn (des)illusie in een doosje met glazen deksel.
Ik bewaar het doosje onder mijn bed.
Om nog eens te dromen over mooie dromen.
Onbezorgd, gelukkig en altijd dikke pret.
Om nog eens naar te kijken,
geconfronteerd met de realiteit.
Die niets op die dromen doet lijken.
In mijn dromen allemaal kleuren.
Geen zwart, maar lieflijk paars of passievol rood.
met bijpassende smaken en geuren.
Vol van belofte, vol van geluk.
Een ware verleiding,
geen stomme opsmuk.
Het was een leugen, het was bedrog.
Niets dan smerige truckjes,
en ze bedriegen je nog.
Blijken ze ons gewoon altijd al voor te liegen, ook al doen ze je anders geloven.
Jarenlang komen ze langs in mooie tv-series, stelen ze de show in films en laten ze je overgewaardeerde overgeprijsde magazines kopen.
BH’s!
Ja precies. Je hebt het goed gehoord.
Bustehouders, beehaas, tietentemmers, kanten cadeaupapier heb ik het over. Niet meer, niet minder.
Bedenkt één of andere madammeke dat het wel leuk is als alle vrouwen de kleur van hun BH posten op de diverse sociale netwerk sites.
Gevolg: een wild om zich heen grijpend fenomeen om zich heen en iedere minuut meer vrouwen die hun status veranderen in een kleur.
Al jarenlang wordt ik door de vrouw van mijn dromen verleidt in een vurig rood kanten setje.
Nou ja vrouw? Vrouwen.
Verandering van spijs doet tenslotte eten.
De ene keer die ene meid uit de disco, of die meid uit de kroeg waarvan je net een fel gekleurd BH bandje zag, een andere keer Scarlet Johansson, soms Anne Hathaway, niet te vergeten Keira Knightley, en zelfs af en toe Lindsay Lohan. Tuurlijk die laatste hoort ook in het rijtje thuis, een beetje sloerie zo af en toe hoort er ook bij.
Geprikkeld door datgene waarvan jij weet dat het zich onder het stof bevindt, maar wat aan je blik onttrokken wordt door het speciaal hiervoor geraffineerd ontworpen stukje stoffen verleiding.
Maar donderdagmiddag ben ik achter de akelige waarheid gekomen.
Niks geen spannende setjes, niks geen zinnenprikkelend ontwerp, niks geen verleidelijke kleurtjes. Neen.
Weet je wat me opviel?
Zwart is het. Allemaal zwart. Zwart wat de klok slaat. En dan niet spannend zwart. Nee hoor. Praktisch zwart.
Of nog erger. Grijs!
Alle vrouwen om me heen. Alleen maar zwart.
Saai zwart.
Weg dromen, weg geloof, weg overtuiging, weg hoop.
Weg … voor altijd weg.
Bedankt!…
Kut Facebook, kut Hyves.
Gebaseerd op: Dutchcowboys en Pinkribbon
